عضو هیات علمی گروه آموزشی سالمندی دانشگاه علوم توانبخشی و سلامت اجتماعی، با اشاره به گذار جمعیتی ایران و افزایش نرخ سالمندی، بر ضرورت آمادگی نظام سلامت برای مدیریت چالش‌های شناختی تاکید کرد.
به گزارش ایرنا از وزارت بهداشت؛ ژاله زندیه، با رد این باور عمومی که «افزایش سن، عامل اجتناب‌ناپذیر ابتلا به دمانس و آلزایمر است»، تصریح کرد: سالمند شدن لزوماً به معنای ابتلا به بیماری نیست. اگرچه با افزایش جمعیت سالمند، تعداد افرادی که با اختلالات شناختی زندگی می‌کنند رو به فزونی است، اما باید توجه داشت که بسیاری از عوامل خطر دمانس قابل اصلاح هستند و اقدامات پیشگیرانه می‌تواند نقش مهمی در کنترل و کاهش سرعت پیشرفت این اختلالات ایفا کند.
آلزایمر؛ فراتر از یک فراموشی ساده
این متخصص حوزه سالمندی با تبیین ابعاد پیچیده آلزایمر اظهار داشت: این بیماری نباید فقط با «فراموشی» تعریف شود؛ بلکه می‌تواند منجر به اختلال در قدرت تصمیم‌گیری، حل مسئله، مهارت‌های ارتباطی، جهت‌یابی و حتی تغییرات شدید رفتاری و شخصیتی شود. بنابراین، هرگونه تغییر در توانایی انجام فعالیت‌های روزمره یا ضعف در جهت‌یابی محیطی سالمندان، نیازمند توجه فوری و ارزیابی‌های تخصصی است.
مراقبت از مغز از دوران میانسالی آغاز می‌شود
زندیه با تاکید بر اینکه مراقبت از سلامت مغز نباید به دوران سالمندی موکول شود، افزود: کنترل عوامل خطر زمینه‌ای نظیر فشار خون، دیابت و چاقی، همراه با تداوم فعالیت‌های بدنی و ذهنی منظم از دوران میانسالی، کلید طلایی پیشگیری از بروز زودهنگام علائم است.
عضو هیات علمی گروه آموزشی سالمندی دانشگاه علوم توانبخشی و سلامت اجتماعی با تاکید بر ضرورت هوشیاری خانواده‌ها نسبت به سلامت سالمندان خاطرنشان کرد: تغییرات رفتاری و شناختی سالمندان را نباید به حساب «پیری طبیعی» گذاشت. تشخیص زودهنگام، کلید اصلی بهبود کیفیت زندگی بیمار و کاهش بار روانی و اقتصادی بر دوش خانواده‌ها و نظام سلامت است؛ لذا اقدام امروز ما می‌تواند از بروز بحران‌های جدی‌تر در سال‌های آتی پیشگیری کند.