کارشناس محیط زیست گفت: با توجه به کمبود نیروی انسانی و منابع مالی در سازمان حفاظت محیط زیست، استفاده ضابطه‌مند از ظرفیت مردم می‌تواند بخشی از کمبود نیرو در حفاظت از طبیعت و مناطق تحت مدیریت را جبران کند.
به گزارش عصر تشکل، حمیدرضا خواجه در گفت‌وگو با ایرنا ضمن اشاره به کمبود نیروی انسانی و منابع مالی در سازمان حفاظت محیط زیست اظهار داشت: وقتی سازمان با کمبود نیرو و نقدینگی مواجه است، یکی از راهکارهای ناگزیر، استفاده از ظرفیت مردم برای حفاظت از طبیعت است.
وی تصریح کرد: البته مخالف ورود بدون ضابطه مردم و گردشگران به مناطق حفاظت شده، زیستگاه‌های بکر و طبیعت هستم و معتقدم همه مناطق و زیستگاه‌ها نباید در دسترس عموم قرار گیرد.
این فعال محیط زیست افزود: با این حال می‌توان با تعریف چارچوب، ضابطه و سازوکار مشخص، از ظرفیت مردم در حفاظت استفاده کرد؛ زیرا تعداد زیادی از مردم به محیط زیست علاقه‌مند هستند و حاضرند به صورت معنوی و حتی مادی از حفاظت طبیعت حمایت کنند.
مشارکت مردم می‌تواند بخشی از کمبود نیروی حفاظتی محیط زیست را جبران کند
خواجه ادامه داد: باید میان مردم و حفاظت‌گران مورد اعتماد، یک حلقه ارتباطی ایجاد شود تا افراد علاقه‌مند بتوانند تحت نظارت سازمان حفاظت محیط زیست و با همکاری حفاظت‌گران مستقل در برنامه‌های حفاظتی مشارکت کنند.
وی گفت: نگاه سنتی که بر اساس آن نباید کسی وارد مناطق طبیعی شود یا مردم نباید چیزی از وضعیت این مناطق ببینند، باید اصلاح شود؛ البته این به معنای باز گذاشتن مسیر ورود بدون ضابطه به همه مناطق نیست.
وی افزود: فارغ از جنسیت و سن افراد، باید زیرساخت‌ها و چارچوب‌هایی ایجاد شود که افراد علاقه‌مند بتوانند با نظارت و مدیریت صحیح در برخی فعالیت‌های مرتبط با حفاظت مشارکت کنند.
این کارشناس محیط زیست تاکید کرد: استفاده از ظرفیت مردم می‌تواند هم به صورت مادی و هم معنوی انجام شود و در شرایط فعلی، بدون استفاده از این ظرفیت، حفاظت از همه مناطق با امکانات محدود موجود بسیار دشوار است.
سازمان محیط زیست باید با حفاظت‌گران رابطه برد ـ برد ایجاد کند
خواجه با اشاره به ضرورت استفاده از ظرفیت حفاظت‌گران مستقل اظهار داشت: سازمان حفاظت محیط زیست باید یک حلقه اتصال و رابطه برد ـ برد با حفاظت‌گران ایجاد کند تا آنها نیز انگیزه و امکان بیشتری برای مشارکت در حفاظت داشته باشند.
وی افزود: حفاظت‌گران، مردم بومی و همیاران محلی می‌توانند در این فرآیند نقش موثری داشته باشند و حتی نظر آنها درباره انتخاب برخی نیروهای مدیریتی در مناطق طبیعی باید مورد توجه قرار گیرد.
این فعال محیط زیست ادامه داد: منظور این نیست که الزاماً هر فردی که مردم یا حفاظت‌گران معرفی کردند باید منصوب شود، اما بسیار مهم است که بدانیم مردم بومی و همیاران محلی درباره افرادی که قرار است مسئولیت حفاظت از یک منطقه را بر عهده بگیرند، چه نظری دارند.
خواجه تصریح کرد: به‌ویژه مدیران مناطق حفاظت شده و مدیران شهرستان‌ها باید افرادی باشند که از نظر وجهه محیط زیستی و اجتماعی، در میان حفاظت‌گران و جوامع محلی از جایگاه مثبت و قابل قبولی برخوردار باشند.
به گزارش ایرنا، پارک ملی و پناهگاه حیات وحش کلاه‌قاضی، قمیشلو و موته، پناهگاه حیات وحش عباس آباد، خارو و کوه بزرگی و یخاب، منطقه حفاظت شده کرکس، کهیاز، قمصر و برزک و دالانکوه، اثر طبیعی ملی سپاهان، تالاب بین‌المللی گاوخونی، مناطق چهارگانه تحت مدیریت حفاظت محیط زیست استان اصفهان هستند.
استان اصفهان دارای یک اثر طبیعی ملی، سه پارک ملی، پنج پناهگاه حیات وحش، چهار منطقه حفاظت شده، ۱۱ منطقه شکار ممنوع و یک تالاب بین‌المللی است.
مناطق حفاظت شده و شکار ممنوع استان اصفهان با استناد به تعاریف مندرج در متن قوانین مربوطه، یک زیست بوم طبیعی فعال است که پشتوانه حفاظت از ذخایر طبیعی کشور محسوب می‌شود و هرگونه برداشت و شکار در آنها ممنوع است.
در استان اصفهان از ۹.۸ میلیون هکتار عرصه‌های طبیعی، حدود ۴۰۳ هزار هکتار وسعت جنگل‌ها، ۶ میلیون هکتار وسعت مرتع و سه میلیون هکتار بیابان است، در این میان وسعت مناطق حفاظت شده، شکار ممنوع و چهارگانه، ۲ میلیون و دویست هزار هکتار برآورد می‌شود.