دولت با تصویب «آییننامه مسئولیت اجتماعی شرکتهای دولتی» گامی تازه برای نهادینهسازی مسئولیت اجتماعی برداشته است. این اقدام میتواند منجر به همافزایی ظرفیتهای اقتصادی دولت در حوزههایی چون آموزش، بهداشت، محیط زیست و حمایت از اقشار آسیبپذیر شود.
اما از زاویهای دیگر، این آییننامه شرکتهای دولتی را در انتخاب حوزههای فعالیت مسئولیت اجتماعی محدود میکند و آنها را موظف میسازد صرفاً در چارچوب اولویتهایی که دولت تعیین کرده، عمل کنند. به همین دلیل برخی کارشناسان معتقدند که خطر از دست رفتن خلاقیت و ابتکار عمل در برنامههای مسئولیت اجتماعی وجود دارد.
با این حال، موافقان آییننامه بر این باورند که این چارچوبگذاری از پراکندگی و اقدامات تبلیغاتی صرف جلوگیری کرده و منابع شرکتهای دولتی را در مسیر اهداف ملی و توسعه پایدار هدایت میکند.
به نظر میرسد موفقیت این آییننامه در گرو آن است که میان هدایت دولتی و انعطاف شرکتها برای پاسخگویی به نیازهای واقعی جامعه تعادل برقرار شود.
عضو هیات مدیره انجمن ترویج فرهنگ مسئولیت اجتماعی